Het leek ons wel een goed idee. En een goed idee moet je uiteraard uitvoeren. En zo stap ik samen met onze twee kinderen iets voor tienen op de fiets. We gaan een dagje naar het dolfinarium. We wonen alweer bijna 2 jaar in Harderwijk en in die tijd zijn we nog niet naar binnen geweest. Dochterlief heeft meerder malen gevraagd of we een keer naar het dolfinarium gaan omdat er een nieuwe show is. Ze wil zo graag de show van Spetter zien. Lang leve de reclame tussen de kinder TV-programma's door. Verder is het de laatste week van de vakantie en we hebben nog een kortingsbon die we van vrienden hebben gekregen. Alles bij elkaar genoeg reden om met een volgepakte rugzak langs het Zuiderzeepad richting de karakteristieke blauwe koepel te rijden. Het is maar 5 minuutjes op de fiets.
Wat we toen nog niet wisten, was dat het vandaag de best bezochte dag tot zover van dit jaar zou worden. De rij bij de kassa's valt om openingstijd nog wel mee. En onze jongste zoon is nog net geen drie en mag gratis naar binnen.
De kinderen rennen meteen naar alles wat ook maar enigzins op speeltoestel lijkt. Vanuit een ooghoek hou ik ze in de gaten en bestudeer het parkoverzicht met de tijden van de shows.
Verderop zie ik al mensen samendrommen om een waterbassin. Kijkend op de plattegrond ontdek ik dat hier de zeeleeuwenshow is die op het punt staat te beginnen. Ik probeer de kinderen zover te krijgen dat ze de speeltuin even laten voor wat het is en ze enthousiast te krijgen voor de show. Het lukt om ze te overtuigen en al snel glippen ze tussen de grote mensen door naar een plekje vooraan bij het hek.
En dan is het volgende speeltuintje al weer aan de beurt om getest te worden. Speeltuintjes zijn er genoeg verdeeld over het terrein. Maar je komt natuurlijk niet alleen om te spelen op speeltoestellen, dan hadden we net zo goed naar een speeltuin kunnen gaan.
Suzanne wil graag naar het onderwatergedoe. Al spelend en ontdekkend zwerven we verder over het terrein op zoek naar de 'onder Odiezee' waar we onder water naar dolfijnen en walrussen kunnen kijken.
Ondertussen gaat ook iets anders bijna beginnen. Met wat aandringen weet ik het grut mee te krijgen naar de dolfijnenshow in de grote blauwe koepel. Het is de eerst show van die dag en ik dacht dat ik die maar het beste kon gaan bezoeken voordat het drukker wordt en er lange wachtrijen staan. We kunnen meteen doorlopen zonder wachten en kunnen nog ergens een plekje vinden van 2 stoeltjes recht tegenover het 'podium'. Het zat al behoorlijk vol toen we binnen kwamen, maar zo met de jongste op schoot hebben we zo prima plekken. En zo genieten we van de 'De droomwens' voorstelling. 
Na de voorstelling komen we buiten langs de ingang van het zeeleeuwentheater. Over een uur begint de voorstelling pas en er staat nu al een lange rij. Als ik iets niet ga doen vandaag is het wel een uur in de rij staan met mijn kinderen. Ten eerste ga ik dat mezelf en de kinderen niet aan doen en ten tweede is tien minuten wachten al een onmogelijke opgave voor die kinderen van ons.
Na een inwendige mens verzorgingspauze gaan we naar de Odiezee. Met een grote lift zakken we langzaam naar beneden. En als je dan als kind die grote glazen wanden ziet waar achter de dolfijen zwemmen. Probeer dan maar als ouder je kind in het oog te houden. Globaal kan ik wel zien waar ze ongeveer uithangen. En zo zijn ze zelfs samen op een plek rustig aan het kijken terwijl de walrussen al dan niet op de kop zwemmend voorbij komen.
Bij de walrussen is het voor de ramen ook wat rustiger als bij de dolfijnen. Daar staat het rijen dik en daar kun je alleen als klein kind je tussen wurmen om een glimp van de dolfijnen op te vangen. Je begrijpt natuurlijk wel dat die koters van mij dat hebben gedaan.
Terug aan het aardoppervlak nadat we zijn opgestegen uit de ondergrondse bezienswaardigheid komen we langs de ingang van de Walrussenshow. Het eerste touw wordt net geopend. En het duurt nog maar een kwartier voordat de show begint. Dus ik sta met Thomas en Suzanne vooraan te wachten tot de laatste hindernis ook open gaat voor deze show. In de tijd die we moeten wachten vermaken onze kinderen zich samen met nog een kind uitstekend met het bungelende touw voor de ingang. Als de deur naar de tribune open gaat zitten we op de eerste rij. 
Alleen voor ons is nog een V.I.P. bankje. Maar te zien aan de nattigheid tot aan de achterkant van dit bankje wil je daar volgens mij niet zitten. En dat blijkt ook wel verderop in de show, waar de genodigde kinderen op dit bankje tot tweemaal toe de nattigheid over zich heen krijgen.
Wij hebben in ieder geval enorme pret gehad tijdens deze snorrrshow.
We struinen verder en zien wel dat er bij de nieuwe show 'spetter en het magische avontuur' een enorme lange rij staat. Net zoals bij de ingang bij Orka Morgan en ook bij de andere show van de droomwens. De kinderen hebben al een andere speeltuin ontdekt en leven zich heerlijk uit. Ik kijk er naar en geniet van hun plezier en verbaas me soms over hun waaghalsklimcapaciteiten.
Later die middag komen we weer langs de droomwensshow en er is een extra voorstelling en geen rij. En we willen het best nog een keer zien. En het begint een beetje te regenen, dus snel naar binnen. Na deze show hebben we nog een mazzeltje. 
Bij het zeeleeuwentheater die op het punt staat om te beginnen mogen toch nog een paar mensen naar binnen als we er net langs lopen. Dus ook daar zonder wachten van een leuke show genoten. Zo hebben op deze super drukke dag in het Dolfinarium nergens lang in de rij hoeven staan.
En ook niet 's ochtends in de file naar de parkeerplaats. Ik kan voorstellen dat je dan al chagerijnig begint aan zo'n dag als je dan eindelijk in het Dolfinarium bent gearriveerd en je daar weer in de rij kan gaan staan.
We sluiten de lange dag af in xe9xe9n van de speeltuintjes. Als was dat laatste klauterrondje net wat te veel voor Thomas die bekaf is en helemaal over de rooie gaat door alle kinderen die links en rechts hem voorbij klimmen zodat het hem niet meer lukt om naar boven te klimmen. Tijd om op papa's nek naar de uitgang te gaan.
Zo ligt regelmatig de tuin vol met dakgootuitwerpselen. Nadeel is wel dat je zowat elke dag moet vegen als je geen dakgootkledders aan je schoenen wil.
Nu blijft het niet alleen bij stukken mos en modder. Laatst lag er zelfs een hele riem tussen. Dan ga je toch afvragen wat de vorige bewoners op de zolderkamer hebben gedaan, dat er een hele riem in de dakgoot verdwijnt. Maar misschien waren dat ook wel rare vogels.